Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Θυσία αμάχων - Σύρια killers



Θυσία αμάχων - Σύρια killers

Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

Τον Ιανουάριο του 1991, όταν ξεκίνησε η αμερικανική «Καταιγίδα της ερήμου» εναντίον του Ιράκ, εγκαινιάστηκε ένα νέο είδος πολέμου. Ο πόλεμος είχε τη μορφή video game το οποίο μπορούσε ο καθένας να παρακολουθήσει στην οθόνη της τηλεόρασης του, καταναλώνοντας μπίρες και τσιπς και εκφράζοντας ίσως και τον θαυμασμό του για την ακρίβεια των αποτελεσμάτων.
Οι βομβαρδισμοί ξεφορτώθηκαν το φρικαλέο τους πρόσωπο αφού ο καθένας γινόταν θεατής μιας φονικής επιχείρησης σε πραγματικό χρόνο χωρίς την αποτρόπαια εικόνα των θυμάτων. Ο πύραυλος σκότωνε ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι δεν ήταν στο προσκήνιο. Εξαερώνονταν ταυτόχρονα με τη λάμψη, η οποία εντυπωσίαζε για την αποτελεσματικότητά της. Όπως πάντα στους πολέμους, οι άνθρωποι ήταν τα θύματα, τα οποία όμως σπάνια έβλεπε ο θεατής.
Στις 17 Ιανουαρίου του 2001 ένας διατρητικός πύραυλος άνοιξε μια μικρή τρύπα στο καταφύγιο αμάχων στη Βαγδάτη, για να περάσει ένας δεύτερος από αυτήν και να εξαφανίσει 400 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων δεκάδες παιδιά! Οι σκιές αυτών των ανθρώπων διακρίνονται ακόμη στους τοίχους του καταφυγίου, το οποίο έμεινε σχεδόν ανέπαφο. Αποτελεί ίσως μια από τις πιο ανατριχιαστικές εικόνες που έχω δει στη ζωή μου, χειρότερη και από τα διαμελισμένα κορμιά.
Εκείνος ο πρώτος τηλεοπτικός πόλεμος στο Ιράκ επαναλήφθηκε στη Βοσνία, στο Βελιγράδι, δύο ακόμη φορές στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, ενώ σήμερα οι πύραυλοι κοιτάζουν τη Συρία. Θα σκοτωθούν πάλι άνθρωποι, θα καταστραφούν χώρες, θα απαξιωθεί η έννοια της διεθνούς νομιμότητας και της ειρήνης στο όνομα μιας προσχηματικής αναγκαιότητας για την ασφάλεια, την οποία εκπροσωπεί ο νέος δράκος με το όνομα Άσαντ. Να θυμίσω μόνο ότι στη Σαουδική Αραβία ακρωτηριάζουν δημόσια κάθε Παρασκευή κατάδικους, ακρωτηριάζουν πορτοφολάδες και λιθοβολούν ερωτευμένες γυναίκες, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τη συμμαχία με τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία, που φυσικά δεν διανοούνται να βομβαρδίσουν τις κελεμπίες που χειρίζονται τις λαιμητόμους ούτε και διακρίνουν καμιά απειλή για τη δημοκρατία.
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο η υποκρισία της πολιτικής των ΗΠΑ αλλά ο τρόπος που δημιουργεί τα προβλήματα, τα οποία στη συνέχεια αντιμετωπίζει ως απειλές. Ας κάνουμε μια ιστορική ανασκόπηση.

 Μετά τη σύλληψή του το 1953, ο Μοσαντέκ καταδικάστηκε και έμεινε στη φυλακή έως τον θάνατό του το 1967

Το 1953 ΗΠΑ και Βρετανία έριξαν από την εξουσία τον πρωθυπουργό του Ιράν Μοσαντέκ, ο οποίος είχε προχωρήσει σε εθνικοποίηση των πετρελαιοπηγών και κατάργησε τις αποικιακές συμβάσεις που είχαν επιβάλει οι πετρελαϊκές και επανέφεραν τον σάχη. Ο Χομεϊνί και οι φανατικοί μουσουλμάνοι χρησιμοποιήθηκαν ενάντια στον κοσμικό Μοσαντέκ. Γρήγορα όμως οι αγιατολάχ έγιναν ανεξέλεγκτοι. Έτσι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους χρησιμοποίησαν το Ιράκ και τον άγνωστο Σαντάμ Χουσεΐν, βάζοντάς τον να ξεκινήσει έναν πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Πολύ γρήγορα και ο Σαντάμ έγινε ανεξέλεγκτος και μπήκε στη λίστα των εχθρών.
Με τον ίδιο τρόπο ο Οσάμα μπιν Λάντεν, ο οποίος υπήρξε σύμμαχος των ΗΠΑ κατά τον ρωσοαφγανικό πόλεμο, μετατράπηκε από φίλος της CIA σε νούμερο ένα εχθρό, τον οποίο οι ΗΠΑ περιέφεραν ως τον δράκο που απειλεί τη δημοκρατία.
Τα απομεινάρια από τους πολέμους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν δημιούργησαν τη μαγιά για το ISIS, το οποίο επίσης χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ για να ρίξουν τον Ασαντ στη Συρία, επιχειρώντας να δημιουργήσουν την καθολική επικράτηση αυτού που ονόμαζαν «Αραβική Άνοιξη». Κατά τραγική ειρωνεία, τις ημέρες πριν από την επίθεση στη Συρία αποκαλύπτεται ότι και ο Γάλλος πρώην πρόεδρος Σαρκοζί πούλαγε προστασία στον Λίβυο δικτάτορα Καντάφι, τον οποίο στη συνέχεια βομβάρδιζε με τους άλλους δυτικούς συμμάχους.


Ας αφήσουμε πόσο άνοιξη για τη δημοκρατία ήταν η «Αραβική Άνοιξη» και ας μείνουμε στον φαύλο κύκλο που οι ΗΠΑ δημιουργούν με την πολιτική τους. Προκειμένου να ικανοποιήσουν τα γεωστρατηγικά τους συμφέρονται δεν συνεργάζονται απλώς με τον διάβολο, αλλά τον δημιουργούν για να τον αντιμετωπίσουν στη συνέχεια ηρωικά και με αυταπάρνηση που γεννά –επικοινωνιακά τουλάχιστον– σεβασμό στη δημοκρατία.
Προφανώς ο Άσαντ δεν είναι υπόδειγμα δημοκρατικότητας, όπως ούτε η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας ή οι φύλαρχοι του Αφγανιστάν τους οποίους οι ΗΠΑ κατέστησαν ηγέτες μιας άλλης διεφθαρμένης τυραννοκρατίας. Δεν θα ξεχάσω τα αμερικανικά κανάλια, τα οποία πριν από τον βομβαρδισμό του Αφγανιστάν εμφάνιζαν τις γυναίκες του Αφγανιστάν με μπούρκα και υπόσχονταν την πλήρη απελευθέρωσή τους. Φυσικά η μπούρκα συνεχίζει να είναι σύμβολο της καταπίεσης στην περιοχή και αναμφίβολα χρησιμοποιήθηκε, όπως και τα «βιολογικά όπλα» του Σαντάμ Χουσεΐν, για να επιβληθεί μια νέα, συμφέρουσα και ελεγχόμενη «τάξη πραγμάτων».
Οι Αμερικανοί μετακινούν κάθε φορά το όριο της ανάγκης και της ασφάλειας για όλη την υφήλιο για να συμπεριλάβουν τα δόγματα, τις ανάγκες και τις ιδεοληψίες τους. Αυτήν τη φορά ο Άσαντ ή το ISIS είναι ο στρατηγικός εχθρός, όπως κάποτε ο κομμουνισμός, ο Σαντάμ και αργότερα η Αλ Κάιντα. Το φάντασμα που γίνεται πραγματική απειλή μέσα από την ατζέντα φόβου των ΗΠΑ σε μια ανατροφοδότηση κυνισμού και διπλωματίας πολέμου. Όσο πιο μεγάλο εμφανίζεται το φάντασμα τόσο πιο πραγματικά και πολλά είναι τα θύματα.

Συρία : Ποιος πολεμάει ποιον, που και γιατί



Συρία : Ποιος πολεμάει ποιον, που και γιατί

Οκτώ ερωτήσεις και απαντήσεις για το αιματοβαμμένο κουβάρι του συριακού εμφυλίου που ξεκίνησε στις 15 Μαρτίου 2011 με μια μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση στη Δαμασκό, στο πλαίσιο των εξεγέρσεων της Αραβικής Άνοιξης

Του Γιώργου Ι. Αλλαμανή

Μετρήστε «δρώντες» που λένε και στις διεθνείς σχέσεις: ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Τουρκία, Συρία, Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Λίβανος, Αίγυπτος, Ισλαμικό Κράτος, ΥΡG (κουρδικές Μονάδες Προστασίας του Λαού στη βόρεια Συρία), μια βεντάλια από δεκάδες ένοπλες οργανώσεις (από σαλαφιστές μέχρι φιλοϊρανούς σιίτες), καθώς και λίγες χιλιάδες ξένοι εθελοντές. Το αιματοβαμμένο κουβάρι του συριακού εμφυλίου έχει μπερδευτεί για τα καλά, ίσως (για όσους βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο) ενόψει ενός πολυεθνικού συμβιβασμού που θα οδηγήσει μέσα από θάνατο, προσφυγιά, κυνικούς υπολογισμούς και καπνίζοντα ερείπια στην επόμενη μέρα ενός εμφυλίου, ο οποίος είναι ό,τι πιο κοντά σε παγκόσμιο πόλεμο βιώνει σήμερα ο πλανήτης.
  •     Πότε ξεκίνησε ο εμφύλιος και σε ποιο σημείο βρίσκεται σήμερα;
Ξεκίνησε στις 15 Μαρτίου 2011 με μια μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση στη Δαμασκό, στο πλαίσιο των εξεγέρσεων της Αραβικής Άνοιξης. Αφορμή ήταν ο θάνατος από βασανιστήρια ενός 13χρονου γιατί έγραψε σε τοίχο το σύνθημα «Ο λαός θέλει να πέσει η κυβέρνηση». Ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασανι κατήγγειλε το Ισραήλ και το Κατάρ ως υποκινητές των διαδηλώσεων, τις οποίες έπνιξε στο αίμα. Είχε προηγηθεί εξαετής ξηρασία (2006-2011) που φτωχοποίησε εκατομμύρια Σύρους αγρότες προκαλώντας κύμα αστυφιλίας και πολιτικής δυσαρέσκειας. Ένοπλες ομάδες, ιδίως σουνιτών που παραδοσιακά ανατίθενται στην αλεβίτικη (σιιτική) στρατιωτική και κυβερνητική ελίτ που υποστηρίζει την οικογένεια Ασαντ, μεταβλήθηκαν σε πάνοπλες οργανώσεις και η εξέγερση εξελίχθηκε σε γενικευμένο εμφύλιο το καλοκαίρι του 2012.
Οι εδαφικές νίκες του χαλιφάτου του Ισλαμικού Κράτους στη βόρεια Συρία και στο βόρειο Ιράκ προκάλεσαν την επέμβαση διεθνούς συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ το 2014 και την αντίστοιχη επέμβαση της Ρωσίας το 2015. Σήμερα η χώρα των 17 εκατομμυρίων κατοίκων θρηνεί τουλάχιστον 350.000 νεκρούς, ενώ πάνω από επτά εκατομμύρια τριγυρνούν ξεριζωμένοι από τις εστίες τους στο εσωτερικό και άλλα πέντε εκατομμύρια βγήκαν στον γολγοθά της προσφυγιάς στο εξωτερικό. Με τη βοήθεια του Κρεμλίνου και του Ιράν ο πρόεδρος Ασαντ δείχνει στην παρούσα φάση να κερδίζει τον πόλεμο.
  •   Πώς έχει η κατάσταση στο συριακό έδαφος;
Τη μεγαλύτερη περιοχή ελέγχει η κυβέρνηση της Δαμασκού: από τις ακτές της Μεσογείου στη Λαττάκεια μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ και την Ιορδανία. Ακολουθεί η κουρδική περιοχή στη Ροτζάβα, με ενδιαφέροντα στοιχεία αυτοοργάνωσης των πολιτών. Ένα τμήμα της όμως κατέλαβαν από τον Ιανουάριο περίπου 4.000 Τούρκοι εισβολείς που συνεργάζονται με ντόπιες σουνιτικές οργανώσεις. Διάσπαρτοι σε εννέα συριακές επαρχίες -χωρίς να κατέχουν καμία πλήρως- είναι οι αγρίως στριμωγμένοι σήμερα μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, βασικού πυλώνα της αντιπολίτευσης.
Οι εξουθενωμένοι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους έχουν πλέον περιοριστεί σε δύο μικρούς θύλακες που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, στη μεθόριο με το Ιράκ. Οπαδοί της Αλ Κάιντα, υπό την οργάνωση-ομπρέλα Ταχρίρ αλ Σαμ που ιδρύθηκε μόλις τον περασμένο Ιανουάριο συνενώνοντας περίπου 30.000 ένοπλους ισλαμιστές, κατέχουν έναν επίσης μικρό θύλακα στα δυτικά του ποταμού Ευφράτη. Οι συριακές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν περίπου 280.000 άντρες, η αντιπολίτευση περίπου 50.000, οι Κούρδοι περίπου 60.000. Στο συριακό έδαφος δρουν περίπου 2.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης και των Κούρδων, περίπου 4.000 Ρώσοι στρατιωτικοί και 4.000 Ιρανοί μαχητές.


  •      Ποιοι στηρίζουν τον πρόεδρο της Συρίας και γιατί;
Η Ρωσία, το Ιράν, η Χεζμπολάχ στον νότιο Λίβανο, καθώς και οι σιιτικές πολιτοφυλακές στη Συρία με εθελοντές από Ιράκ, Αφγανιστάν και Υεμένη. Στόχος του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν είναι να στείλει στη Δύση το μήνυμα ότι οι υποβοηθούμενες εξεγέρσεις δεν θα ανατρέψουν τα φιλικά του καθεστώτα (στην Τεχεράνη και τη Δαμασκό), ότι θα έχει βαρύνοντα λόγο στη διαμόρφωση του μεταπολεμικού πετρελαϊκού  - ενεργειακού χάρτη, ότι θα διατηρήσει τη ρωσική ναυτική βάση στην Ταρτούς της Συρίας, τη μοναδική που διαθέτει το Κρεμλίνο στη Μεσόγειο απ' την εποχή που ο πατέρας Χαφέζ αλ Ασαντ ήταν το σημαντικότερο πιόνι της Σοβιετικής Ενωσης στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα οι μουλάδες της Τεχεράνης έχουν δεσμούς με την οικογένεια Ασαντ από το 1979, δεν ξεχνούν ότι η Δαμασκός ήταν η μοναδική αραβική χώρα που τους στήριξε στον πόλεμο Ιράν - Ιράκ τη δεκαετία του '80 και σήμερα βλέπουν τον πρόεδρο Ασαντ ως βασικό κρίκο στη νοερή οπτική αλυσίδα που καταλήγει στον νότιο Λίβανο, απέναντι από τον εμβληματικό «σιωνιστή εχθρό», το Ισραήλ.
  •      Έπληξε με χημικά όπλα αμάχους ο Ασαντ;
Η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί αυτήν τη στιγμή. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι τον καταγγέλλουν, ο ίδιος το αρνείται, αλλά κανένας ανεξάρτητος παρατηρητής δεν επιτρέπεται να μεταβεί επιτόπου για να δει τι συνέβη.
  •     Ποιοι στηρίξουν την ένοπλη αντιπολίτευση και γιατί;
Οι ΗΠΑ εξοπλίζουν, εκπαιδεύουν και προσφέρουν στρατιωτικές συμβουλές σε «μετριοπαθείς ομάδες». Παλαιότερα ήθελαν να ανατρέψουν το καθεστώς του Ασαντ, μετά άλλαξαν γνώμη, πρόσφατα ο πρόεδρος Τραμπ είπε «θα φύγουμε από τη Συρία», ενδιάμεσα πάτησε το κουμπί των πυραύλων Τόμαχοκ. Ο αντιρωσικός, αντιιρανικός προσανατολισμός και η πετρελαϊκή συμμαχία με τους Σαουδάραβες και το Ισραήλ επηρεάζουν τη (μάλλον ξεχαρβαλωμένη) διπλωματική πυξίδα του Λευκού Οίκου. Η Ιορδανία προσφέρει επιμελητεία (logistics) και όπλα. Οι συντηρητικές μοναρχίες του Κόλπου, με πρώτη τη Σαουδική Αραβία, χρηματοδοτούν με πακτωλό πετροδολαρίων και εξοπλίζουν σουνιτικές οργανώσεις, πολλές με τζιχανπσπκό υπόβαθρο. Στόχος τους είναι η ανάσχεση της πετρελαιοκίνητης και πυρηνοκίνητης (ελέω ρωσικής τεχνολογίας) ισχύος του Ιράν, πανάρχαιου δογματικού εχθρού.


  •    Τι γυρεύει ο Ερντογάν στη βόρεια Συρία;
Να αποτρέψει τη γέννηση μιας δεύτερης κουρδικής κρατικής οντότητας μετά το αυτόνομο κουρδικό κρατίδιο το οποίο ίδρυσαν το 1991 οι Αμερικανοί εισβολείς στο βόρειο Ιράκ. Να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος με τους Ευρωπαίους για το προσφυγικό. Να επιβάλει μια «ζώνη ασφαλείας» κατέχοντας συριακό έδαφος. Να παρουσιαστεί ως εν δυνάμει ηγέτης μερίδας του μουσουλμανικού κόσμου. Να εισπράξει στην κάλπη τα πατριωτικά αντανακλαστικά των συντηρητικών ψηφοφόρων στις διπλές εκλογές (βουλευτικές και προεδρικές) που θα διεξαχθούν στην Τουρκία.  
  •       Σε τι ελπίζει ο Τραμπ με τους βομβαρδισμούς;
Στην καλύτερη περίπτωση να αποδυναμώσει διπλωματικά και στρατιωτικά τη Μόσχα και τη Δαμασκό όταν έρθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τη μεταπολεμική Συρία Στη χειρότερη να υλοποιήσει μερικώς την πρόσφατη δήλωση του ότι οι ΗΠΑ θα φύγουν από τη Συρία. Ο ηγέτης-επιτομή της αντίφασης δεν έχει πολλές επιλογές. Οι οικονομικές κυρώσεις εξαντλούνται, το περιορισμένο πλήγμα έχει κυρίως επικοινωνιακή αξία, η αποστολή χιλιάδων ένστολων γιάνκηδων στα εμφυλιοπολεμικά μέτωπα δεν θέλγει ούτε τα πιο αδίστακτα γεράκια της Ουάσινγκτον.
  •      Πώς θα διαμορφωθεί το μεταπολεμικό σκηνικό;
Η πιο δύσκολη ερώτηση. Υπό τις παρούσες συνθήκες ο Ασαντ θα παραμείνει στο προσκήνιο, έστω ως μεταβατικός ηγέτης μέχρι τη διενέργεια εκλογών. Όμως μακρύς και τραχύς δρόμος θα μεσολαβήσει μέχρι τότε. Πιθανώς τμήμα της κρατικής κυριαρχίας να μεταφερθεί σε τρεις περιφέρειες: μία αλεβίτικη υπό τον Ασαντ με τη Λαττάκεια και τη Δαμασκό, μία σουνιτική στα νότια και τα ανατολικά, μία κουρδική στον βορρά. Το συρρικνωμένο Ισλαμικό Κράτος και οι οπαδοί της Αλ Κάιντα στα βορειοδυτικά θα εξακολουθήσουν τον κλεφτοπόλεμο. Η Ρωσία και το Ιράν θα απαιτήσουν εδραίωση της στρατιωτικής τους παρουσίας στο έδαφος. Το ίδιο και η Τουρκία, συνδέοντας την απαίτηση της με τον έλεγχο των προσφυγικών ροών.
Μετά θα έρθουν τα ακόμη πιο δύσκολα. Με χρονοδιαγράμματα, οδικό χάρτη και προαπαιτούμενα θα πρέπει να δρομολογηθεί ο αφοπλισμός εκατοντάδων χιλιάδων ενόπλων, να διαμοιραστούν τα ιμάτια των φυσικών πόρων της δύσμοιρης χώρας, να εξευρεθούν δισεκατομμύρια για την ανθρωπιστική βοήθεια και για το μεγάλο φαγοπότι της ανοικοδόμησης, να επιστρέψουν οι ανέστιοι στις εστίες τους, να αποδοθεί (λέμε τώρα...) δικαιοσύνη για τα εγκλήματα όλων των πλευρών.

DocumentoStreet 19.4.2018

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Νίκου Παπουτσόπουλου : Ο Κύκλος της Πίζας

                                                                                      Πέρσι Σέλλεϋ



Ο Κύκλος της Πίζας

Η συμβολή του ρομαντισμού στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης

Από τον Νίκο Παπουτσόπουλο

Στη Ρώμη (Πιάτσα ντι Σπάνια), κοντά στην πολύ γνωστή Σκαλινάτα, η Καζίνα Ρόσα διατηρεί την ατμόσφαιρα της εποχής των Άγγλων ρομαντικών ποιητών: Μεταξύ των ενθυμημάτων που εκτίθενται, και μία αποκριάτικη μάσκα που είχε αγοράσει ο Μπάυρον σε ένα ταξίδι του στη Βενετία.
Στα 1820 ο ποιητής Τζων Κητς, που υπέφερε από φυματίωση, αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Ρώμη με την ελπίδα ότι το ήπιο και ξηρό κλίμα της πόλης ήταν κατάλληλο για την ταχύτερη ανάρρωση. Ο Κητς, που αφιέρωσε τη ζωή του στην προσπάθεια να εκφράσει φιλοσοφικές θέσεις και απόψεις μέσα από τους μύθους και τις ιστορίες της κλασικής αρχαιότητας, προκειμένου να αναδείξει τις πραγματικές αξίες και αρετές, έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Καζίνα Ρόσα μαζί με τον φίλο του, ζωγράφο Τζόζεφ Σέβερν.
Ο θάνατός του, στα 1821, είχε εμπνεύσει τον φίλο του ποιητή Πέρσι Μπυς Σέλλεϋ, από τους κύριους εκπρόσωπους του ρομαντισμού, να δημοσιεύσει μιαν ελεγεία για τον Τζων Κητς, την «Αδωναΐδα».
Ο τάφος του Κητς, στο κοιμητήριο των προτεσταντών της Ρώμης, φέρει την επιγραφή: «Εδώ κείται κάποιος που το όνομά του ήταν γραμμένο στο νερό». Ο Σέλλεϋ είχε συνδεθεί με τον Κητς στα 1817, καθώς και με τον Λη Χαντ, κριτικό και εκδότη εφημερίδων, που υποστήριζε τις ριζοσπαστικές ιδέες, τις θέσεις και το ποιητικό έργο του, καθώς και με άλλα μέλη της «συντροφιάς του Χάμπστεντ», ενώ είχε ήδη συναντήσει τον Μπάυρον, ένα έτος νωρίτερα, στη διάρκεια ταξιδιού στην Ιταλία, τότε που η Μαίρη Γκόντγουιν, δεύτερη σύζυγος του Σέλλεϋ, εμπνέεται από τις ιδέες του λόρδου Μπάυρον για τον «Σύγχρονο Προμηθέα» και τις αποτυπώνει προφητικά στο δικό της δημιούργημα, τον «Φρανκενστάιν».

 Η ταφή του Πέρσι Σέλλευ

Στα 1815 είχε εγκατασταθεί στην Πίζα ο μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιος, πρόεδρος της «Φιλομούσου Εταιρείας», και, επειδή είχε αναπτύξει ενεργή δράση στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, συχνά φιλοξενούσε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον ηγεμόνα της Βλαχίας Ιωάννη Καρατζά. Ο Μαυροκορδάτος είχε την ευκαιρία να συναντήσει στην Πίζα το ζεύγος Σέλλεϋ, άρχισε να διδάσκει την ελληνική γλώσσα στη Μαίρη, συνδέθηκε με τον Μπάυρον και άλλους φιλέλληνες, οι οποίοι τον υποστήριξαν να διοχετεύσει τις φιλελεύθερες ιδέες και τα οράματά του για την Ελληνική Επανάσταση στον διεθνή Τύπο. Οι σχέσεις που ανέπτυξε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος με τους ρομαντικούς στοχαστές και διανοουμένους και το ενδιαφέρον πολλών Ευρωπαίων εκπροσώπων της διανόησης για τα «ελληνικά πράγματα» τον οδήγησαν στην αναθεώρηση των παλαιότερων απόψεών του σχετικά με τη φιλική στάση της Ρωσίας προς τους Έλληνες.
Με την αναχώρησή του για την Ελλάδα που είχε επαναστατήσει ο Σέλλεϋ δημοσίευσε, τον Νοέμβριο του 1821, «εις ένδειξιν συμπαθείας, θαυμασμού και φιλίας», το ποίημα «Ελλάς: στην Εξοχότητά του, πρίγκιπα Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο».
«Ο Σέλλεϋ, η ευγενική αυτή φυσιογνωμία, που ολόκληρο σχεδόν το έργο του είναι εμπνευσμένο από τις καλύτερες ουμανιστικές παραδόσεις», σημειώνει ο Δ. Φωτιάδης, «μόλις έμαθε την επανάσταση του λαού μας γράφει, στην Ιταλία, όπου έμενε, το λυρικό δράμα “Ελλάδα”. Μιμούμενος τους “Πέρσες” του Αισχύλου τοποθετεί τη δράση του στην Κωνσταντινούπολη, μέσα στο παλάτι του Σουλτάνου. Φτάνουν αγγελιοφόροι και του φέρνουν τα μηνύματα του ξεσηκωμού των ραγιάδων. Το καθετί φαίνεται να είναι ενάντιο στους τολμηρούς που πήραν τ' άρματα να συντρίψουν τις αλυσίδες της σκλαβιάς.
Μπροστά τους ορθώνεται όχι μονάχα μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, μα κι όλες οι αντιδραστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης κι οι βασιλιάδες, που απ' αυτούς κάποτε οι λαοί, όπως λέει στον πρόλογό του, “θ' αρπάξουν τα ματωβαμμένα σκήπτρα από τις φούχτες τους”.
Άνισες οι δυνάμεις κι όμως οι λίγοι, που τους φλογίζει ο έρωτας της λευτεριάς, θα βγούνε στο τέλος νικητές. Ο Σέλλεϋ δεν έζησε για να δει πως βγήκε αληθινή η προφητεία του».
Με τον «Κύκλο της Πίζας», την ομάδα των κορυφαίων ρομαντικών ποιητών που ενισχύουν τους αγώνες των λαών για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη, συνδέεται και ο Άγγλος επαναστάτης Εντουαρντ Τρελώνυ, ο οποίος αργότερα συνόδευσε τον Μπάυρον στην Ελλάδα και ήρθε σε επαφή με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, του οποίου την ετεροθαλή αδελφή νυμφεύθηκε. Στις εμφύλιες έριδες αλλά και τις διαμάχες για τον αμύθητο θησαυρό, που πιθανώς περιλάμβανε και μέρος από τα θρυλικά πλούτη του Αλή Πασά, τον οποίο σύμφωνα με διαδόσεις και φήμες επιμελώς φύλασσε ο Ανδρούτσος στη “σπηλιά”, ο Τρελώνυ στάθηκε στο πλευρό του και τον υποστήριξε μέχρι το τέλος.
Ο Σέλλεϋ προσκάλεσε στην Ιταλία τον φίλο και ποιητή Λη Χαντ, επειδή στην Αγγλία αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

 Ο Μπάυρον αποβιβάζεται στο Μεσολόγγι

Τα έξοδα του ταξιδιού και της εγκατάστασης της οικογένειας Χαντ ανέλαβε να καλύψει ο λόρδος Μπάυρον, με την υπόσχεση του Σέλλεϋ πως θα εξέδιδε με τον Χαντ μια φιλελεύθερη εφημερίδα, με σκοπό τη δημοσίευση όλων των έργων του λόρδου. Οι Χαντ έφθασαν στο Λιβόρνο στα 1822, ο Σέλλεϋ μόλις πρόφθασε να τους εγκαταστήσει στην Πίζα: Στις 8 Ιουλίου, καθώς επέστρεφε από το Λιβόρνο με τον Εντουαρντ Ουίλλιαμς, μια σχετικά πρόσφατη γνωριμία, ξαφνική θύελλα ανέτρεψε το σκάφος, με αποτέλεσμα να πνιγούν.
Ο Τρελώνυ πρότεινε να αποτεφρώσουν τη σορό του ρομαντικού επαναστάτη και του συντρόφου του στο μοιραίο ταξίδι, στην παραλία, σύμφωνα με το αρχαίο έθιμο. Τη θλιβερή τελετή παρακολούθησαν, εκτός από τον Εντουαρντ Τρελώνυ, ο Μπάυρον και ο Χαντ.
Στα τέλη του 1822 ο Μπάυρον ολοκληρώνει το «Δωδέκατο άσμα» του «Δον Ζουάν», όπου χλευάζει την παρακμή της πολιτικής, που είναι πρόθυμη να υποδουλώσει τους λαούς με δάνεια και να υποθηκεύσει το μέλλον των εθνών: «Κάθε δάνειο δεν είναι απλά ένα κερδοσκοπικό χτύπημα, είναι μοχλός για την καθήλωση ενός έθνους».
Το επόμενο έτος ο λόρδος Μπάυρον αναχωρεί για την Ελλάδα και ύστερα από προσκλήσεις του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, στα 1824, αποβιβάζεται στο Μεσολόγγι.




Θεοφάνης Γραικιώτης : Ένα ξεχωριστό υπνωτικό



 Ένα ξεχωριστό υπνωτικό

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Κι αρχίσαμε τα τρεξίματα
-Και με το τρέξιμο θεραπεύτηκε η αϋπνία της....Πολυξένης;;;;;;;
-Πήγαμε πρώτα στον κύριο Υπναρά.
Ειδικός γιατρός ...για αϋπνίες.
Με το που είδε την Πολυξένη το έριξε....στον ύπνο.
Όταν με το καλό ξύπνησε κοίταξε την Πολυξένη που εναγωνίως περίμενε να θεραπεύσει την αϋπνία της και της είπε με επιστημονικό ύφος:
-Μ αυτό το πλευρό...να κοιμάσαι.
Φύγαμε απ αυτόν.
Συνεχίσαμε το τρέξιμο.
Ο άλλος γιατρός της έδωσε χάπι.
-Θα το παίρνετε ....ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ............
Το χάπι αράχνιασε ...στο κομοδίνο.
Η αϋπνία της Πολυξένης δεν είχε HAPPY END.
Εμείς όμως δεν το βάλαμε κάτω.
Πήγαμε σε άλλο γιατρό.
Αυτός της έδωσε .....χάπια,
πολλά χάπια, πάρα πολλά χάπια
Κι από το άγχος της ποιο θα πάρει πρώτο, ποιο δεύτερο η Πολυξένη....ΕΧΑΣΕ τον ύπνο της.
Είχαμε απογοητευθεί….
Όταν......
Όταν κάνοντας ζάπινγκ στην Τι Βι πέσαμε πάνω σε  ομιλία πολιτικού.
Εκεί κοντά στα μεσάνυχτα.
Καθισμένοι κι οι δυό στον καναπέ ξαφνικά δεν πίστευα στ αυτιά μου.
Για αυτά που άκουγα;;;;;
Όχι. για τα λόγια του Πολιτικού αλλά ….για..τα ΡΟΧΑΛΗΤA της Πολυξένης
-Να που μια φορά που οι πολιτικοί είναι ...χρήσιμοι, ανεφώνησα ενθουσιασμένος
Την άλλη μέρα έτρεξα στο Πολιτικό του γραφείο.
Η γραμματέας του ...με αποπήρε.
Μου έκοψε τον αέρα ευθύς εξ αρχής.
-Διορισμοί....ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ μου είπε.
Την κοίταξα. Παρακαλετά της είπα
-Δεν τον θέλω για διορισμό·
Την Πολυξένη θέλω να νανουρίσει.
Ούτε κατάλαβα πότε βρέθηκα στον δρόμο.......
Και τότε αποφάσισα την ....μετακόμιση
-Μετακομίσατε από το σπίτι;;;;;;;
-Όχι μωρέ. Την τηλεόραση μετακομίσαμε.
Από το σαλόνι....στο υπνοδωμάτιο
Και εκεί κοντά στα μεσάνυχτα
με τις παρλάτες και τα χαζοτράγουδα…
να κάτι ροχαλητά η Πολυξένη.
Πάει περίπατο η αϋπνία και μάλιστα ...μεταμεσονύκτια
-Ε τότε πρέπει να ‘σαι χαρούμενος
-Δεν είμαι Λεωνίδα.
Γιατί βρίσκοντας τον ύπνο της η Πολυξένη….
ΕΧΑΣΑ εγώ τον δικό μου.
-Γ Ι Α Τ Ι ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
-Γιατί κάποιος...πρέπει μετά τις μεταμεσονύχτιες εκπομπές…
.....ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ την τηλεόραση..............